Maximaal 2 gasten… Plan jij je hele week vol om toch al je
vriendinnen te kunnen zien? Anderhalf miljoen Nederlanders
hébben niet eens (zo veel) vrienden. En dat voelt in deze
tijd nóg eenzamer.

VOLLE WACHTKAMERS, KORTE CONSULTEN. HUISARTSEN HEBBEN HET RAZEND DRUK DOOR ALLE TAKEN DIE ZE ERBIJ KREGEN. EN OOK DE PATIËNTEN MERKEN DAT: “TOEN IK NIET METEEN KON KOMEN, BEN IK ZELF OP INTERNET GAAN ZOEKEN, WAT ME NIET BEPAALD GERUSTSTELDE.”

Vier, vijf maanden wachten op psychische hulp; het is geen uitzondering. Wachtlijsten in de ggz blijven een groot probleem. Vooral mensen met autisme, trauma’s en persoonlijkheidsstoornissen moeten veel te lang wachten. Hoe komt dat? En wat kan er anders?

Hoe regel je dat jouw kind met een beperking elke dag de juiste zorg en hulpmiddelen krijgt? Ouders moeten daarvoor bij de gemeente en zorgverzekeraar aankloppen. Maar vaak raken zij verstrikt in een doolhof van regels en zorgloketten.

Al ruim twee jaar is de zoon van Natasja (48) vermist. Sidney (toen 19) vertrok op een dag naar Frankrijk en is sindsdien spoorloos. Elke zomer gaat Natasja met vrienden en familie naar Frankrijk om hem te zoeken. “Ik blijf hoop houden dat hij nog leeft.”

Negentien jaar geleden werd Maartje Pieck (15) vermoord. De dader werd veroordeeld, maar is nu weer op vrije voeten. Voor Lotte (33), Maartjes zusje, is dit onverteerbaar. “Voor ons wordt het nooit meer hetzelfde, terwijl hij zijn leven nu  op de rit heeft.”

Hilda’s broer Addy (52) was een van de zeven slachtoffers van de aanslag op Koninginnedag in 2009. Tien jaar later speelt het verlies nog steeds een grote rol.“Voor mij zal die 30ste april voor altijd verbonden zijn met mijn broer.”

Ruth (61) struint in haar woonplaats Noordwijk vaak over het strand, op zoek naar mooie vondsten én naar vervuilend plastic. ‘Ik ga uit van de kracht van zélf. Niet naar de ander wijzen als er afval ligt, maar er zelf iets aan doen.’

V40 Mijn Verhaal[230960]

Wendy (48) groeide op als Jehovah’s getuige. Als kind werd zij zes jaar lang seksueel misbruikt door een ouderling van de geloofsgemeenschap. “Het zou mijn schuld zijn. Hoe kon dat? Ik was pas vijf.”

V32.UHN

Sharon was op 4 februari 2013 met haar scooter op weg naar school, toen ze werd aangereden. Ze lag drie weken in coma. Anderhalf jaar later voelde ze: ik wil de veroorzaker van het ongeluk ontmoeten. Niet omdat ze boos op hem was, maar om de periode af te sluiten. “Het was zo emotioneel om hem te zien.”

V31.UHN