Hoe ga je verder na het verlies van een partner met wie het grootste deel van je leven hebt gedeeld? Arie, Thea en Marijke vertellen over het dagelijks gemis en de manier waarop zij stap voor stap hun leven opnieuw vormgeven.
Gedurende zes weken sprak ik met twaalf senioren over hun zomerplannen:
Sommige voorwerpen zijn op het eerste gezicht niet bijzonder: een oude teddybeer,
een verweerde hond van gips, een klein houten kistje. Maar voor de mensen die ze
bewaren, dragen ze een heel leven met zich mee. Herinneringen aan ouders en
grootouders, aan oorlog, verlies, liefde en thuiskomen. Vijf lezers vertellen over het
voorwerp dat voor hen van onschatbare waarde is.
Moederdag is niet voor iedereen een feestdag. Voor sommigen roept het verlies en
gemis op. Tussen 1956 en 1984 werden in Nederland duizenden vrouwen onder druk
gezet om hun kind af te staan. We spreken een afstandsmoeder én -kind.
Leven zonder kinderen kent vele vormen: van een
bewuste keuze tot een onvervulde wens of het verlies
van een kind. Naar aanleiding van ons eerdere artikel
in MAX Magazine 2 over kinderloosheid deelden
lezers openhartig hun ervaringen. Hun verhalen laten
zien hoe ieder op zijn eigen manier betekenis geeft
aan een leven zonder ouderschap.
Dansen is meer dan beweging. Het traint het lichaam, scherpt het brein en brengt mensen samen. Van professionele balletdansers tot senioren in de wijk: wie danst, voelt zich sterker, evenwichtiger en vitaler.
Soms ligt de herinnering aan thuis gewoon
op je bord. Familiegerechten, al generaties
lang doorgegeven, dragen verhalen van
vroeger met zich mee en brengen families
opnieuw samen. Na een oproep in MAX
Magazine vertellen lezers waarom juist dat
ene specifieke gerecht een ereplaats
inneemt in hun familiegeschiedis.
Elon leek alles te hebben: talent,
vrienden, humor, een hechte familie.
Toch voelde hij zich diep ongelukkig. In haar boek ‘Pittig’ vertelt zijn
moeder Marjolein Voorberg (67)
over haar zoon, hun band en rouw
na zijn zelfgekozen dood.
Door bezuinigingen dreigen buslijnen en haltes te verdwijnen. Voor ouderen, die vaak
afhankelijk zijn van het openbaar vervoer voor zorg, boodschappen en sociale contacten,
heeft dat grote gevolgen. Hun wereld wordt kleiner, de reis naar het ziekenhuis langer en
de zelfstandigheid komt in gevaar.
Erica Terpstra leerde al vroeg dat hoop niet zomaar een gevoel is, maar iets dat je traint. Als olympisch zwemster dreef het haar door de laatste baantjes, later begeleidde het haar door politieke debatten, televisieprogramma’s en reizen over de hele wereld. Vandaag, op 82-jarige leeftijd, vertelt ze exclusief aan MAX Magazine hoe optimisme haar levenskompas bleef én blijft.
