Er is een moment, vlak na breken, waarin alles stilvalt. Wat overblijft lijkt waardeloos, onherstelbaar. Al eeuwenlang proberen mensen het gebrokene te verbergen; scheuren worden gelijmd, barsten weggewerkt, beschadigingen hersteld alsof ze nooit hebben bestaan. Toch ligt in die verspreide stukken nog steeds dezelfde vorm besloten, alleen opener, kwetsbaar. Voor Bouke de Vries begint daar zijn werk: niet bij het herstellen van wat was, waarbij het zichtbaar maken van wat er gebeurt als iets uit elkaar valt. Het resultaat daarvan is te zien in zijn eerste grote solotentoonstelling UNBROKEN, in het Keramiekmuseum Princessehof.