In de stilte van de Weerribben-Wieden klinkt het ruisen van het riet als een hartslag. Gerrit Knobbe kent elke pol, elke windvlaag, en leeft alzijn hele leven met het land –totdat een film hem uit de velden haalt en hij ineens op de rode loper van Cannes staat. Tussen de camera’s en flitsen blijkt dat de rust van hetriet en de intensiteit van het doek naadloos samen kunnen gaan.

Wie Folkinge14 binnenstapt, zet een voet in een tijd die nergens haast heeft. Gele kozijnen, een krijtbord op de stoep en een toonbank vol warmte: hier schenktJohn Meijer niet alleen koffie, maar ook sterke verhalen. 35 jaar werkte hij in de techniek, nu is hij de geboren gastheer die hij altijd al bleek te zijn. Tussen de Groninger curiosa wijst hij bezoekers de weg – door de stad en door een kleine wereld vol herinneringen.

Op een koude decemberavond stokt zomaar het verkeer op de Barnwerderweg bij het anders zo rustige Oldenhove. Op nummer zes fonkelt de Kerstboomboerderij. een plek waar duizenden mensen niet alleen een boom komen halen, maar ook een beetje sfeer, geur en herinnering. Wat 25 jaar geleden begon met een paar sparren, is uitgegroeid tot een traditie die elk jaar opnieuw het Groningse platteland verlicht.

Begin 1974 veranderde het rustige Gorredijk even in een dorp vol opwinding, angst en spot. Mensen zagen vreemde lichten, zwevende paddenstoelen en driehoeken in de lucht. Dorpsbewoners hielden nachtwacht met verrekijkers en fototoestellen, terwijl de landelijke pers neerstreek. 50 jaar later reconstrueert schrijver Taede Smedes de gebeurtenissen die Friese nuchterheid deden botsen met buitenaardse verbeelding.Wat gebeurde er werkelijk boven Gorredijk.

Twee mannen, een bootje en een ton vol smeulend hout: de Friese Palingroker vaart elke vrijdag en zaterdag door Amsterdam. Aan boord paling, zalm, oesters, gans en een goed verhaal. Bas Oosterbaan, een geboren Rijswijker met een Friese ziel, en zijn trouwe stuurman Ekke Atsma brengen een vergeten traditie tot leven in de Amsterdamse grachten.

De Martinitoren, trots symbool van Groningen-stad, torent al meer dan vijf eeuwen hoog boven de Grote Marktuit. Onlangs werd hij zelfs uitgeroepen tot mooiste toren van Nederland. Wat komt er kijken bij het behoud van zo’n imposant monument? Achter de schermen doen torenbeheerders Jan Pestoor en Sarah Dost er alles aan.

In de pas geopende Snoepwinkel van Opa Jan in Appingedam komen herinneringen weer tot leven. Een schuimblok dat smelt op je tong, het genot van een suikerhard stroopsoldaatje. Het zachte bijten in een sneeuwbol en dan de troost van de karamel die zich langzaam in je mondholte verspreidt. Een knapperig, rood gestreept kaneelkussentje met binnenin die heerlijke mix van basterdsuiker en kaneel.

De stormvloed van februari 1825 leidde tot een van de zwaarste natuurrampen in Nederland in de 19e eeuw. Vooral Friesland en Overijssel kregen te maken met dijkdoorbraken en hevige overstromingen. Boerderijen en huizen werden verwoest. Zeventien Friezen vonden de dood en ook veel vee verdronk. Hoewel de gevolgen groot waren, raakte de ramp in de vergetelheid. Nu, tweehonderd jaar later, komt daar verandering in. De ‘vergeten watersnood’ wordt in 2025 het hele jaar door herdacht met verschillende tentoonstellingen en publicaties.

In Pingjum winden achttien gezinnen dagelijks het uurwerk van de kerktoren op. In veel dorpen gebeurt dat inmiddels elektronisch, maar daar willen ze in dit schilderachtige terpdorp niks van weten. Het Klokkenluidersgilde van Pingjum houdt de traditie in ere. ‘Zelfs onze kleinzoon helpt al mee.’

Prachtig ingerichte stijlkamers, fonkelende kroonluchters, kristallen glazen en zacht kaarslicht. De feestelijk versierde kamers lijken te wachten op de terugkeer van de adellijke familie Alberda. De Menkemaborg in Uithuizen biedt elk jaar een warm welkom met de kerstdagen. Met haar rijke geschiedenis, mysterieuze verhalen en indrukwekkende tuinen is het voor velen een geliefde plek.